Friday, August 14, 2015

Νούμερο 1756



Ψήνει ο ήλιος αυτές τις μέρες αδερφέ μου
μα στις ψυχές των ανθρώπων τόση παγωνιά
Και άντε εγώ αναρρωτιέμαι
αλλά υπάρχουν βράδια που φοβάμαι
φοβάμαι μπας και είμαι ο μόνος;
Δεν θέλω να είμαι ο μόνος που αναρρωτιέμαι
Καλό και το συναίσθημα
και η αγάπη καλή
αλλά η λογική μας γιατί να πηγαίνει περίπατο;
Ξέρεις κι εγώ είμαι ένας μετανάστης αδερφέ μου
Απλά τυχαίνει να είμαι Ευρωπαίος
Τρομάρα μου
Θαρρείς και αυτό μας κάνει καλύτερο από τους άλλους
Σκουπίδι νιώθω αδερφέ
Σκουπίδι που είμαι μέρος αυτής της σάπιας τους κοινωνίας
Οι υπόλοιποι μετανάστες από χώρες που δεν τις υπολογίζουν
είναι απλά νούμερα και στατιστικές των δυτικών ΜΚΟ
Δώσε ένα ευρώ για να σώσεις ένα παιδάκι στην Αφρική
και ανάθεμα να έχει έρθει ποτέ αλλαγή
Αδερφέ μου εμείς πότε θα κάνουμε κάτι;
Πραγματικά να δράσουμε
Οι άλλοι μιλούν και δε ντρέπονται
Κάνουν εγκλήματα και κοιμούνται το βράδυ ρε
Εμείς δε μιλούμε γιατί φοβόμαστε μη μας κράξουνε για το δίκιο
Και τα νούμερα μεγαλώνουν
Εκείνο το μωρό που το ξέβρασε το κύμα είχε όνομα
Και θα είχε και μέλλον
Και η μάνα του που αγνοείται είχε μια ιστορία να πει
Και ο πατέρας που έμεινε πίσω για να σώσει μια ελπίδα
είχε… ελπίδα
Αδερφέ τους σκατανθρώπους τους δικούς μας πρέπει να σκάσουμε
Μη σωπάς
Μη φοβάσαι
Μη δειλιάσεις
Είμαστε εξαιρέσεις
αλλά με τις εξαιρέσεις έρχονται οι αλλαγές
Κάτω τα σύνορα αδερφέ μου
αυτοί που μας έχουν ανάγκη τώρα μπορεί να μας βοηθήσουν μετά
Και μη λησμονάς
Μόνο κάνε κάτι.

Wednesday, August 5, 2015

Σολιψισμός σε υπέρθεση

Θεσσαλονίκη-Αθήνα από Ξεφευγή

Και στην άκρη μιας καθωσπρέπει σφιχτής κοινωνίας
που το κάθε τι ελεύθερο ασφυκτιεί εμμονικά για μια ανάσα ελπίδας
Στέκουμε, οι κάπως περίεργοι και διαφορετικοί.
Αυτή η διαφορά είναι που μας κάνει να βλέπουμε 
πέρα από τα μικρά και τα όρια της ασημαντότητας.
Και δε θυμάμαι ρε συ πόσες φορές το έχω πει αυτό κούκλα μου
Όσο ψάχνουν όλοι ένα καλό μουνί να γαμήσουν
εγώ ψυχή ψάχνω
Μια μορφή κατανόησης να επουλώσω τα κενά μου
Και να μου αν δε βάλεις μεικ απ
Μου αρέσεις, όχι επιδερμικά
αλλά βαθειά
στο είναι μου

Ιταμός



Οι φίλοι μου 
δεν έχουν ιδέα τις φρίκες που τρώω
και αυτά που γράφω

Η μάνα μου 
δεν ξέρει πόσες φορές έχω θολώσει με αυτή τη κοινωνία 
και το γνήσιο μίσος που έχω για αυτή τη ζωή

Η κοπέλα που βγαίνει μαζί μου 
δεν φαντάζεται πόσο πολύ φοβάμαι με τους ανθρώπους

Και οι περαστικοί 
απλά πηγαίνουν σπίτι από τη δουλειά

Βλέπω αυτό το κόσμο περισκοπικά
Μέσα στο δικό μου μυαλό για διαστημόπλοιο 
νιώθω σαν ένας επισκέπτης
Ξένος, μα όλοι μου φαίνονται ίδιοι
Κι εγώ ένας από αυτούς, χαμένος μέσα τους
Δε το βλέπουν
Δε το ξέρουν
Και ίσως δε τους νοιάζει
Περπατάνε τριγύρω μου κι όμως, 
η οπτική μου εστίαση τους κάνει να φαίνονται τόσο μακριά

Wednesday, July 22, 2015

Τυχαίος μονόλογος ορατής πλάνης


Μισώ τα καλοκαίρια
Τα καλοκαίρια νιώθω πως εισέρχομαι σε ένα είδος στάσης
Στάση συναισθημάτων
Στάση σκέψεων
Στάση αντίδρασης ενάντια σε αυτή την πουτάνα την αδράνεια

Οι ογκώδεις καύλες μου
γαμάνε τα χιλιομετρικά μου σχέδια για ρομαντισμό
και εφόσον δε σε έχω και σήμερα
έχω αλκοόλ

Ίσως θα τη βγάλω πάλι με το χαρτί
Θα κάνω χειμώνα αυτό το καλοκαίρι στο μυαλό μου
για να μπορέσω λίγο να αφήσω το μυαλό μου
να ξεράσει ιδέες
Γιατί το έχω ανάγκη
Που να σου λέω μωρέ τι άλλο έχω ανάγκη

Εγώ δε γεννήθηκα για συμβατικές αγάπες
Και νιώθω απερίσκεπτα μόνος
σε ένα κόσμο γεμάτο από γαμήσια
σχέσεις ατελέσφορες
σκέψεις δυσανάλογες

Θα ήθελα να έχω μια στιγμή πίσω από τα παιδικά μου χρόνια
Να πάω να δω εκείνη τη μπασκέτα
στην οποία έχυνα ιδρώτα μέρα νύχτα
απλά για να παίξω
Έχω να παίξω καιρό
Μεγάλωσα και γω
Μεγάλωσες και συ
Μίκρυναν οι αποστάσεις στο δρόμο μας
αλλά μεγάλωσαν οι αποστάσεις στα μυαλά μας

Για μια δόση ελευθερίας και αισθηματικής ολοκλήρωσης
παραμένω αδιάλλακτα ρομαντικός
αφού δε θα γαμήσω και δε θα αγαπήσω
τουλάχιστον θα γράψω
Έτσι ξεχνώ

Έτσι θα με ακούσει, μακάρι, έστω και ένας

Wednesday, July 8, 2015

Άτιτλο σημείωμα στη τσέπη του δολοφονημένου πολίτη 23037


Και θυμάμαι να διαβάζω κάπου
πως οι αρχάιοι Αιγύπτιοι 
είχαν 50 διαφορετικές λέξεις για την άμμο
Και σκέφτομαι πώς δε μπορώ να αρθρώσω
έστω και μια λέξη όταν με πνίγει η αδικία αυτού του κόσμου
Ξέρεις, δεν είμαι από αυτούς που θα αρκεστούν σε ένα χάπι
Θέλω να τη νιώσω όλη την οργή μέσα μου

Και θυμάμαι κάπου αλλού να διαβάζω
πως οι Εσκιμώοι έχουν, λέει, 100 λέξεις για το χιόνι
αλλά οι λέξεις είναι λίγες
για να σου εκφράσω, γιατί πρέπει να σηκωθείς
από το πληκτρολόγιο σου
από τον καναπέ σου
να φύγεις από βόλεψή σου
και να αρχίσεις να διεκδικείς
όχι μόνο τα βασικά 
αλλά αυτά που σε γεμίζουν αξιοπρέπεια

Ξέρω αισιοδοξώ, 
αλλά ξέρεις, αληθινός αν είμαι
το νιώθεις και συ κάπου μέσα σου
Κάπου μέσα σου θέλεις να φωνάξεις
Φτάνει! Φτάνει ρε
μπουρλότο θα τα κάνω τα λεφτά σας
Εγώ θέλω απλά να ζήσω

Σήμερα βάζω μπροστά στο τραπέζι μονάχα μία λέξη.
Αυτή η λέξη με χαρακτηρίζει
πέρα από κάθε αναρχική μου ιδεολογία
Αυτή η λέξη με σμπρώχνει δίπλα
σε κάθε πονεμένο
και κάθε κατατρεγμένο
πεινασμένο και φιλότιμο

Σήμερα δηλώνω άνθρωπος
Και θέλω και εσύ να είσαι μαζί μου
Ξέχνα ρε τα σύνορα
Ξέχνα ότι είσαι Γερμανός
Γάλλος και Ισπανός, ή Ασιάτης
Ξέχνα ότι είμαι Έλληνας
Ξέχνα τα νούμερα και τις στατιστικές.

Δηλώνω άνθρωπος και θέλω μαζί να ξεκινήσουμε 
να αλλάζουμε και τους άλλους
να τους φέρουμε δίπλα μας
Και θα μας αντισταθούν
Και θα μας πολεμίσουν
Αλλά δεν τίθεμαι να το βάλω κάτω
όσο δε φεύγεις από δίπλα μου

Δηλώνω άνθρωπος
Η οικονομική
Η κρατική
Η πατριωτική
Η σεξιστική σας βία
πλέον δε με πιάνει

Δηλώνω άνθρωπος

09.07.2015–02:00

Σκιερ

Saturday, June 20, 2015

Λειψανθρωπία



Μουντίλα
και μια ποίηση που έχει στερέψει σαν το καλοκαίρι που σου στερεί τη βροχή
και όταν την βλέπεις παρά που σου’χει λείψει βρίζεις
γιατί δεν έχουμε μάθει να εκτιμούμε τα απλά
Ανατολικά των συναισθημάτων και των φόβων για δήθεν έρωτες
έχουμε απλά τη μουσική
αυτό το μαγικό κουτί που κλείνει μέσα του ένα σωρό πινελιές
Και συναισθήματα
Πού να σου το δώσω να το καταλάβεις κοπέλα μου
Πού;
Όταν εγώ σου μιλάω, 
σκέφτεσαι αν τα βυζιά σου είναι αρκετά μεγάλα
Όταν θέλω να δω το μυαλό σου
κοιτάς να δεις μέσα από τη μπλούζα μου κι αν έχω κοιλιακούς
Όταν θέλω να σε δω γυμνή/συναισθηματικά
κοιτάς τις φίλες μου στο Facebook
Και έτσι
σήμερα βρέχει
και εγώ μιλάω για ξηρασία
Ξέρεις,

Ανθρωπιάς

Monday, April 20, 2015

Φοβού



Θα με βλέπεις και θα τρέμεις.
Γιατί θα είμαι εκεί να σου θυμίζω πως 
είμαστε μετανάστες
είμαστε πρόσφυγες
είμαστε παιδιά πολέμου
είμαστε φτωχοί
πεινασμένοι, αλλά φιλότιμοι
και με μισό ψωμί θα ταϊσουμε τους άλλους 
πριν φάμε εμείς
Είμαστε εκεί 
κάτω από τις κουκούλες που τόσο φοβάσαι
γιατί τα μάτια δε τα κοιτάς ποτέ
Εμείς γι αυτά πεθαίνουμε
Είμαστε φυλακισμένοι
Είμαστε βασανισμένοι
Είμαστε ποδοπατημένοι
από την εξουσία που ψήφισες
Είμαστε πτώματα
ξεβρασμένα στη θάλασσα
πεταμένα σε μια γωνιά του πάρκου
με μια σύριγγα στη φλέβα
ή στο κράσπεδο 
μαχαιρωμένα από το μίσος σου ή την σιωπή σου
Είμαστε άναρχοι
και ενώ δε σου έχουμε κάνει κάτι
μας φοβάσαι
Θα τρέμεις
Γιατί έχουμε μαζί μας τους διαφορετικούς
Είμαστε ομοφυλόφιλοι
Είμαστε κάθε λογής ανένταχτη στη μικρή σου ιστορία
που σου πλέξαν από μωρό για να κοιμάσαι ήσυχα.
Τέρμα όμως
Τώρα σειρά έχουν τα δικά μας όνειρα
Και θα γίνουν οι δικοί σου εφιάλτες.
Είμαστε άνθρωποι
Και είμαστε τόσοι πολλοί
Ερχόμαστε
Τώρα θα τρέμεις
Φέρνουμε, αγάπη.


Αφιερωμένο σε κάθε ψυχή που μπορεί και ονειρεύεται έναν κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Ας γίνουμε επιτέλους καταιγίδα.

Monday, April 13, 2015

Επικήδειος παράλογος


Και αν πέθαινα
θα’θελα να με θυμούνται 
για το ότι ήμουν καλός άνθρωπος
Θέλω να, και ξέρω πως
θα ερωτευτώ
θα αγαπήσω
θα πληγωθώ 
και θα ξεχάσω
και φτού και πάλι απ’την αρχή
Αλλά να σου πω κάτι;
Ίσως η ουτοπία του έρωτα
δε βρίσκεται στο να βρεις τον τέλειο άνθρωπο
αλλά στο να κάνεις τον εαυτό σου τέλειο 
για τον άνθρωπο που θα είναι έτοιμος να γίνει τέλειος για σένα
αν μας διδάξαν και κάτι
τα βιβλία που διαβάζουμε
και τα ποιήματα που καταναλώνουμε
είναι να ακροβατούμε 
ανάμεσα σε κατάθλιψη και αισιοδοξία
Σήμερα ντύνω τα λόγια μου λοιπόν ελπίδα
και μέσα σε όλη αυτή την συναισθηματική λειψυδρία
θυμάμαι τα λόγια του Γκαλεάνο
"Υπάρχει ένας άλλος κόσμος εκτός από τα σκατά"
Καλό ταξίδι σύντροφε
εγώ συνεχίζω τα βήματα μπροστά
αν δε σε πειράζει
δεν έχω ερωτευτεί αρκετά
δεν έχω αγαπήσει αρκετά
δεν έχω πληγωθεί αρκετά

δεν έχω ξεχάσει, αρκετά

Ζητείται αλήθεια



Μακάρι να σε φιλούσα σήμερα
Μακάρι να μη σε μισούσα σήμερα
Μακάρι να μην ήμουν δανεικός
Μακάρι να ήμουν ιδανικός
Και συνεχίζω να πεινάω
Για ζωή, έρωτα, θάλασσα και χρώματα
Ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα
στο μυαλό ενός ξεπεσμένου
εν καιρώ νέου
Τύφλα να έχουν οι παραδοχές
Στην εποχή του φόβου
σέρνονται ελπίδες τσαλαπατημένες
Κι εσύ; 
Μακριά όπως πάντα
Στο βάθος του μυαλού μου
Σε έχω φτιάξει κατ’εικόνα
κι ούτε λόγος για ιδεολογικές παρεκκλίσεις
Σήμερα έρωτας, αναρχία και ουτοπία
σαπίζουν πίσω από τρέντι μαγκαζίνο
και ατμοσφαιρικές περιπλανήσεις
σε είκονα υψηλής ανάλυσης
Μα εγώ θέλω μια δόση αλήθειας
σκληρή και καταστροφική αλήθεια

που χάθηκε.

Η τέχνη του να μη κοιτάς πίσω



Εδώ μωρέ
σε ένα τρένο κοιτάω έξω
και βλέπω τον ήλιο
να ξεπηδάει σιγά σιγά
από το βραδυνό του ύπνο
Και με αφήνει μουδιασμένο
Να σκέφτομαι πως τελευταία
δε νιώθω και πολλά
Δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό αυτό
Δεν νομίζω να είναι και κακό όμως
Όχι ότι δε νιώθω τίποτα δηλαδή
Εξοργισμένος με την κοινωνία είμαι πάντα
Και σε αυτό το τσίρκο που ζούμε
δε μπορώ να ησυχάσω
αυτό δεν αλλάζει
Αλλά να, σκέφτομαι - όπως έλεγα
ότι δεν οφελεί και τίποτα 
το να κοιτάς πίσω
Ότι και να έκανες
ακόμα και να έσφαλες
μη κοιτάς πίσω ρε φίλε
Ακόμα και αν έχεις καταλάβει το λάθος σου
διόρθωσε τον εαυτό σου
αλλά πίσω μη κάνεις γαμώ τη ζωή σου
Οι αναπολήσεις
και οι αναμνήσεις
και η κάθε λησμονιά
είναι απλά το εγώ σου
αυτό το πούστικο το μυαλό σου
που δε λέει να ξεκολλήσει και να δει μπροστά
Και έτσι αν δε προσέξεις
σύντομα θα χάσεις το παιχνίδι
και θα αναλωθείς σε γεγονότα
υποθετικά, τι και αν.
Τίποτα,
η μόνη σου αγωνία είναι
αν θα μπορέσεις να γνωρίσεις ποτέ
εκείνο το πρόσωπο που θα σε κάνει να τα χάσεις
εκείνο το μυαλό που θα σε παγώσει
και θα καταλάβεις πόσο μαλάκας ήσουν
που κοιτούσες πίσω
ενώ η ζωή σου ήταν μπροστά
Έι,

Εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό;

Sunday, April 5, 2015

Γύρω μου, εντός



Υπήρχε αγάπη στον αέρα
μα εσύ είχες ξεχάσει να αναπνέεις
Κι εγώ έχω ξεχάσει να βλέπω
πέρα από τα αληθινά συναισθήματα
Με μια καρδιά πέτρα
Ένα μυαλό, μπουρδέλο
και οι στίχοι μου
μάυροι, μουντοί και σκοτεινοί
Με καθαρή ιδεολογία
δε ξέρω αν πάμε μπροστά
Και δε ξέρω αν το παίζω έξυπνος
τελικά θα γαμήσω;
Αηδίες, δεν έχει σημασία
Μια ευκαιρία για να ξεράσω
τα εσώψυχά μου σε λίγες λέξεις
Μου φαίνεται ξενικός ο έρωτας
Και οποιαδήποτε ευκαρία
να τον πιάσω, μακριά
Στροφές λοιπόν
γύρω από τον εαυτό μου
γύρω από το τετράγωνο,
τον πλανήτη και το σύστημα
Αφού έχουμε ξεμείνει από ποτό
τουλάχιστον ας ευχαριστηθούμε το ταξίδι 

Ξενέρωτοι

Friday, April 3, 2015

Ονειροβάτης



Θα ήθελα να νιώσω 
τη μαστούρα τη γλυκιά
της θάλασσας μέσα στη νύχτα
με μια όμορφη παρέα 
που θα με κρατήσει μέχρι το πρωί
Αλλά ρε διάολε, βρέχει σήμερα
και απλά νοσταλγώ 
και ονειροβατώ σε αναμνήσεις
Γιατί αυτά μας έχουν μείνει τελευταία
και γενικά ούτε τον καπιταλισμό έχουμε γαμήσει
αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρουμε
αλλά εγώ σε θέλω δίπλα μου αδερφέ
θέλω να φτύσουμε αίμα
θέλω να παραμείνουμε άνθρωποι
Για τη Κατερίνα
Για τον Μπρεχτ
Για όλους αυτούς που τους τελείωσαν
νταήδες και παλικάρια 
Για αυτούς πρέπει 
να μη κάνουμε ποτέ βήμα πίσω
Η οργή για την αδικία
να γίνει έρωτας για τα καλύτερα
Γιατί αυτοί δε θα ξαναδούν 
το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα,
εσύ, και εγώ όμως… μπορούμε ακόμα
Άσε την οθόνη
αφήνω το κινητό
και ας οραματιστούμε 
μια γαμημένη επανάσταση
με φόντο εκείνο το γλυκό
χρώμα το πορτοκαλί
στον αχανή ορίζοντα
και αυτή τη γλυκιά μαστούρα
τη μυρωδιά της θάλασσας
που αιώνες τώρα

παραμένει λεύτερη.

Wednesday, April 1, 2015

Σκοτεινές αλλαγές



Είναι πια μεσάνυχτα
και πόσο μου αρέσει η νύχτα
Ο σκοτεινός εαυτός μου 
βγαίνει περισσότερο κάτω από τα σκοτάδια
ή απλά φταίει η μπύρα.
Σκατά
Μη λοξοδρομείς ψυχή μου
προσπαθούμε να γίνουμε ποιητές
και δε χωράνε αμφιβολίες
περί του σκοτεινού.
Εγώ βλέπεις ακροβατώ
στο να μη γίνω αυτό που φοβάμαι
Και ξέρεις τι φοβάμαι;
Να μην γίνω απλός άνθρωπος
Εγώ δε θέλω να κάνουμε σεξ 
στις έντεκα στο κρεβάτι
Θέλω να σε ξεσκίσω
στις 5 στο σπίτι του θείου σου
Καταλαβαίνεις που το πάω
Όχι δεν έχω κάβλες
Έχω δηλαδή 
αλλά δεν είναι το θέμα μας
το θέμα μας είναι πιο…
Το θέμα μας είναι η ελευθερία
Ας ξεφύγουμε από τους καθωσπρεπισμούς
Πιάσε το χέρι μου 
και πάμε να λιώσουμε
με βίντεο από ηλίθια ζώα
Ή πάμε στο στέκι
ξέρεις σε εκείνο το κτήριο
με εκείνα τα περίεργα άτομα
να γράψω στον τοίχο με τον μαρκαδόρο
τον στίχο του Μπρέχτ 
που λέει πως 
αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι
είμαστε χαμένοι
Τι λες;
Μου δίνεις φωτιά;

Sunday, March 29, 2015

Εποχές


Χάνω τα λόγια μου 
πολλές φορές
και φοβάμαι 
πως μια μέρα θα ξεχάσω
Θα σταματήσω να γράφω
Εχθές το είδα στον ύπνο μου
Είχα να γράψω καιρό
Και αγχώθηκα
τόσο που ξύπνησα
Γι αυτό σου λέω αγάπη μου
μη σταματήσεις ποτέ
να διαβάζεις
και μη σταματήσεις να γράφεις
είναι ότι έχουμε
είναι ίσως το μόνο που έχουμε
είναι η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια
να μας θυμίζει ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι
Έρχεται η άνοιξη
και ο ήλιος πιο φωτεινός
άλλαξε και η ώρα
Και θα έπρεπε αυτή τη περίοδο
να είμαι περισσότερο χαρούμενος
Μα οι μέρες δε μου βγαίνουν
και για ένα περίεργο λόγο
χειμώνα νιώθω, μέσα και έξω
Ίσως να φταίει η στιγμή
Ίσως να φταις και συ
μπορεί να φταίει και το κρασί
Ας είναι όμως αγάπη μου
θα σε αφήσω με ένα στίχο 
από ένα αγαπημένο τραγούδι
“ξέχνα τι μας έχουν μάθει
πριν γεράσουμε πολύ”

Καληνύχτα

Monday, March 16, 2015

Για μια δόση



Πάνε μήνες πια. Ξύπνησα πάλι με αφόρητους πόνους στο κεφάλι. Κοιτάω το ρολόι. 03:00, ξημερώματα. Βρίζω Χριστούς και παναγίες ενώ δε πιστεύω ότι υπάρχουν. Κατάλοιπα βλέπεις. Προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά ο πόνος παραμένει να μου θυμίζει πως είμαι σε ανάγκη. 

Εχθές στο πάρκο ο Τζονι μου είπε πως κάποιος λέει, έχει, και μπορεί να με κανονίσει με το απαραίτητο αντάλλαγμα βέβαια. Δεν είμαι σίγουρος αν μου λέει την αλήθεια ή προσπαθεί να μου δώσει μια λύση placebo για μια ηρεμία ψυχής. 

Ανοίγω το λαπτοπ και ψάχνω στο διαδίκτυο. Στα φόρουμ λένε πως κανένας δεν έχει πια. Ο κόσμος πονάει αλλά πουθενά να βρεθεί έστω και ένα μικρό δείγμα, να σε κάνει να νιώσεις πάλι καλά… Λιγάκι άνθρωπος ρε γαμώτο.

Η Σοφία μου λέει στα μηνύματα πως πονάει. Δε θέλω να την πάρω τηλέφωνο. Πάντα παθαίνω κάτι όταν την ακούω να πονάει. Φαντάζομαι απλά ότι δεν είναι τόσο σοβαρό. Όχι όσο η δική μου περίπτωση τουλάχιστον. Όχι, όχι, μακάρι να μην είναι.

Πηγαίνω στη πλατεία. Πρέπει να βρω τον κυρ Φώτη τον διανοούμενο. Ελπίζω να έχει κανένα νέο για μένα σήμερα. Του είπα ότι χρειάζομαι να βρω έστω και λίγο. Να κάνω το κομμάτι μου. Να φύγει απλά ο πόνος. 

Ο Φώτης μου λέει πως μιλάνε παντού για παντελή εξαφάνιση. Κανένας δεν έχει, κανένας δε μπορεί να βρει. Μιλάνε για μια περίοδο αγωνίας. Μας βρήκαν απροετοίμαστους. Πού να ξέρεις άλλωστε. Συνήθως νομίζεις ότι έχεις όλο το χρόνο στη διάθεσή σου. "Έλα μωρέ σιγά", μου έλεγε ο Σπιν όταν του έλεγα για τις φήμες. Αλλά να, να που επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά τα τρελά σενάρια και με τον πιο σκληρό τρόπο.

Όλα ξεκίνησαν βράδυ. Σαν ταινία φίλε, βράδυ ξεκινούν όλα τα κακά. Στην αρχή έντρομος ο κόσμος πίστεψε τυφλά τα κανάλια. Όπως πάντα γινόταν άλλωστε, γιατί να αλλάξει κάτι τώρα; Οι ρεπόρτερ λέγανε πως πρέπει να τα καταστρέψουν όλα. Μέχρι και το τελευταίο γραμμάριο. Και αυτό κάνανε. Τα καταστρέψαν όλα. Μέχρι και αυτά τα λίγα που είχαμε για μας. Για προσωπική χρήση. Αυτή ήταν η λύση του συστήματος γιατί δε μπορούσαν πια να ξεχωρίσουν τα καλά από τα κακά. 

Βλέπεις πολλοί τα παίρναν, κάνανε χρήση και μετά ξαφνικά σαν να ξυπνούσαν. Σαν τρελοί τρέχανε στους δρόμους. Φωνάζαν “Βοήθεια!”, “Ψέμα, ψέμα είναι όλα”. Διαχειρίσιμο μεν αλλά οι σειρήνες είχαν αρχίσει από πιο πριν. Έτσι μετά από μήνες, αναταραχές και ξεσηκωμούς, εν τέλει πάρθηκε η απόφαση να γίνουν στάχτη όλα. 

Έτσι πάνε μήνες. Και εγώ, από αυτούς που ξυπνήσαν, βρίσκομαι σε πόνο. Τρέμω και ωρύομαι τη νύχτα από τους εφιάλτες και το κεφάλι που πάει να σπάσει. Πηγαίνω στην τελευταία μου ελπίδα να βρω έστω και λίγο. Είναι μια σέκτα, λένε, τους αποκαλούν Νέγκρα Ρόσα. Δύσκολα άτομα, επιθετικά θα έλεγα. Καχύποπτα, πως να μην είναι άλλωστε. Αυτοί μπορεί και να έχουν να με βολέψουν, έτσι λέει η Κριστιάνια, αλλά μου είπε να προσέχω και να πάρω μαζί μου κάτι πολύτιμο για αντάλλαγμα. Κάτι που δε θα μπορούν σίγουρα να αρνηθούν και να μου δώσουν. 

Βρίσκω έναν από αυτούς. Τους αναγνωρίζεις αν ξέρεις μόνο για ποιούς ψάχνεις. Ξανθός με γυαλιά. Κάθεται έξω από ένα εγκαταλειμμένο κτήριο. Για κάποιο λόγο μου θύμιζε βιβλιοθήκη. Χαμογελάω και με κοιτάει σοβαρός ο ξανθός καθώς μπαίνουμε μέσα. Περπατάμε σε σκονισμένους, και μισοκατεστραμμένους διαδρόμους. Μούχλα και γενικά άπνοια μέσα στο κτήριο. Με πηγαίνει ο ξανθός να γνωρίσω τον "αρχηγό” τους. Τον φωνάζουν λέει, Μάρκος, και απλά να του πω κατευθείαν τι θέλω και τι δίνω γι αυτό. Όχι παραπάνω κουβέντες.

Κοιτάω το ρολόι μου. Έχει πάει 6. Το χέρι μου δεν έχει σταματήσει να τρέμει και ιδρώνω ασύστολα. Ελπίζω να μη το παρατήρησαν και να νομίζουν ότι κάτι άλλο παίζει με τη πάρτη μου. Παρόλα αυτά προσπαθώ να συγκρατηθώ και να δείξω ψυχραιμία. Ο Μάρκος κάθεται σε ένα τραπέζι που μοιάζει με γραφείο. Με κοιτάει, μαντεύω, μέσα από τα γυαλιά ηλίου. Δεν είμαι σίγουρος αν δε μπορώ να διακρίνω τα μάτια του από το πόσο σκοτεινά είναι τα γυαλιά ή από το πόσο σκονισμένα. 

  • Πως σε λένε;
  • Σκιεράτσα
  • Πόσο καιρό έχεις;
  • 2 μήνες τώρα
  • Πονάς;
  • Απίστευτα
  • Ελπίζω να έχεις κάτι για μένα. Καταλαβαίνεις πως αν το δίναμε σε όλους έτσι δε θα δούλευε το πράγμα
  • Έχω κάτι, ξέρω ακριβώς τι πρέπει να κάνω
  • Και τι έχεις λοιπόν για μένα.

Κάνω μια κίνηση στη τσάντα μου. Με κοιτάνε ακόμη πιο καχύποπτα και σηκώνονται σχεδόν τρομαγμένοι. Βγάζω μέσα από τη τσάντα μια πετσέτα. Την ξετυλίγω σιγά σιγά, και βλέπω τον Μάρκος, με την άκρη του ματιού μου να πετάγεται από το τραπέζι που κάθεται και να κατευθύνεται προς εμένα. Πριν προλάβω να το ξετυλίξω καλά καλά μου το παίρνει από τα χέρια και το κοιτάει. Μετά με μια γρήγορη ματιά προς εμένα, κολλάει πάνω μου και μου ψυθιρίζει.

  • Που το βρήκες αυτό;
  • Το είχα κρυμμένο. Όταν έγινε η κάθαρση το κράτησα σε ένα σημείο που δε θα έψαχναν ποτέ. Στα λουλούδια του μπαλκονιού. 
  • Πάντα μισούσαν τη φύση, καριόληδες… Είσαι τρελός να το κουβαλάς μαζί σου φίλε.
  • Δεν το κουβαλάω, σήμερα το πήρα, για να έρθω εδώ.

Ο Μάρκος το κοιτάει και δεν έχει πάρει τα μάτια του για ώρα από πάνω του. "Είναι αυθεντικό" λέει στη κοπέλα με τις τζίβες. Εκείνη χαμογελάει και μου γνέφει καταφατικά. Ο Μάρκος συνεχίζει να το κοιτάει και κουνάει το χέρι του στιγμιαία. Έρχεται δίπλα του μια άλλη κοπέλα και το ακουμπάει. Ο Μάρκος την κοιτάει με περιέργεια.

  • Μελίσσα, πάρε αυτό το λεξικό και πήγαινέ το στον τρίτο. Ο Δημήτρης ξέρει που να το κρύψει. 
  • Μάλιστα Μάρκος
  • Προσοχή ε; Αυτό δεν είναι παιχνίδι. Αν μαθευτεί, έχουμε πεθάνει όλοι. 

Ο Μάρκος φεύγει τώρα και πηγαίνει σε ένα δωματιάκι που μοιάζει με αποθηκάκι. Βγαίνει από μέσα με μια τσάντα. Δεν είναι πλαστική, αλλά πάνινη. Πόσο καιρό έχω να δω τέτοιες, συλλογίζομαι, ξεχνώντας τον πόνο. 

  • Μόλις ήρθες σήμερα και σε είδα, πίστευα ότι θα είσαι από τους κλασικούς φίλε Σκιεράτσα. Έρχονται με εφημερίδες και περιοδικά. Και φεύγουν με άδεια χέρια. Αλλά εσύ σήμερα, είσαι κάπως ξεχωριστή περίπτωση. Ξέρεις τι ψάχνεις. Και εγώ ξέρω τι ζητάς. Γι αυτό θα σου δώσω ένα δείγμα. Αρχικά.
  • Δηλαδή; Τι έχεις για μένα (προσπαθώ να κρύψω την χαρά μου, αν γίνεται).
  • Έχω κάτι που νομίζω ότι θα σε βοηθήσει. Θα σου καταπραΰνει τον πόνο, τουλάχιστον για λίγο.
  • Αυτό θέλω. Βασικά το χρειάζομαι.
  • Το βλέπω. Όμως, όπως σου είπα, η περίπτωση σου είναι ξεχωριστή, μας έφερες αυτό που ακριβώς χρειαζόμασταν. Και σίγουρα δε κάνω λάθος όταν λέω πως είσαι κάποιος που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Πες μου, θέλεις να φύγει ο πόνος για καιρό;
  • Τι εννοείς;
  • Πες μου αν θέλεις, φίλε μου.
  • Εννοείται. Κάθε μέρα αυτό σκέφτομαι. Θέλω να τελειώνει. Αλλά δε θέλω να τελειώσω εγώ. Θέλω απλά να βρω, για να νιώσω καλά.
  • Πάρε αυτή τη τσάντα. Βάλ’τη μέσα στη τσάντα σου και πήγαινε κατευθείαν σπίτι σου. Όταν φτάσεις, κλείσε τις κουρτίνες. Αν βεβαιωθείς ότι δε σε βλέπει κανείς, άνοιξέ τη. Αν σου αρέσει αυτό που θα δεις τότε, έλα πάλι εδώ. Πάρε ένα ζευγάρι γυαλιά. Θα τα χρειαστείς έτσι και αλλιώς, αλλά κυρίως συμβολικά. Βλέπεις “αλλιώς”.
  • Σε ευχαριστώ.
  • Πρέπει να φύγεις τώρα.

Παίρνω τη τσάντα και κοιτάω για μια ακόμη φορά τριγύρω. Τα άτομα με κοιτούν σαν με σεβασμό πλέον, σαν να έχουν μια δόση ελπίδας.

  • Σκιεράτσα; 
  • Ναι;
  • Σε ευχαριστούμε.

Η κοπέλα με τις τζίβες χαμογελάει καθώς μου το λέει αυτό και πηγαίνει μέσα σε ένα από τα δωμάτια. Φεύγω. 

Στο δρόμο, γεμάτος αγωνία, προχωράω γοργά. Έχει ήδη νυχτώσει, και με πιάνει πανικός. Αλλά και μια μεγάλη προσμονή να πάω σπίτι, να ανοίξω τη τσάντα. Να δω τι μου έχουν δώσει. Ελπίζω να είναι καλό. Ελπίζω να με βοηθήσει έστω και λίγο. Και ελπίζω να είναι κάτι που θα με κάνει να νιώσω πάλι λίγο άνθρωπος. Ελπίζω, τέλος πάντων, να μη με ξεγέλασαν και να με οδηγήσουν πίσω σε αυτούς. Για ένα μυστήριο λόγο ένιωσα ότι ανήκω εκεί.

Φτάνω στο σπίτι. Η Μαρία με κοιτάει και με ρωτάει αν βρήκα τίποτα. Της γνέφω αρνητικά και πετάει με θυμό το τσιγάρο της στο δρόμο βρίζοντας το σπίτι της. Της εξηγώ πως αυτό δε βοηθάει και την καληνυχτώ.

Ανεβαίνω στο διαμέρισμά μου. Δεν ανοίγω καν τα φώτα και βεβαιώνω ότι όλες οι κουρτίνες είναι κλειστές και δε με βλέπει κανείς απ έξω. Ψάχνω και βρίσκω ένα μικρό κερί. Το κρατούσα από τότε που μια πρώην μου γούσταρε κεριά και μαλακίες για να το παίζουμε ρομαντικοί. Το ανάβω και κάθομαι στη μέση του πατώματος. Ακουμπάω τη τσάντα δίπλα μου και την ανοίγω. Κοιτάω μέσα και το βγάζω προσεκτικά από τη τσάντα. Σκονισμένο, λιγάκι το ανοίγω προσεκτικά και το μυρίζω. Πρέπει να είναι παλιό, έτσι φαίνεται. Αλλά θα κάνει. 

Το φέρνω προς το φως για να μπορέσω να διακρίνω το είδος του. Το μυαλό μου νομίζω πως κατευθείαν μούδιασε στην ιδέα. Χωρίς να το έχω χρησιμοποιήσει ακόμα. Το ξανανοίγω με προσοχή και κοιτάω. Ένα μικρό χαρτάκι πάει να πέσει και το πιάνω. Το διαβάζω. 

“Αυτό εδώ είναι απλά ένα δείγμα. Δε μπορεί να είναι κάτι παραπάνω γιατί το υπόλοιπο έχει καταστραφει. Αν αυτό που διαβάζεις είναι κάτι που θα σε βοηθήσει, ξέρεις που θα μας βρεις. Δεν είσαι μόνος/η. Σε παρακαλούμε μόνο να το γυρίσεις πίσω.”

Το ξανανοίγω για τρίτη φορά. Κοιτάω δεξιά και αριστερά θαρρείς και οι τοίχοι έχουν αυτιά. Σχεδόν κλαίω. Είναι αυτό που χρειάζομαι. Αυτό που έψαχνα. Επιτέλους, λίγη ανακούφιση. Είναι ένα βιβλίο.

Η πρώτη σελίδα γράφει:

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

στον αξέχαστο φίλο μου

στον πιστό, τολμηρό, ευγενικό πρωτοπόρο αγωνιστή
του προλεταριάτου

Βίλχελμ Βόλφ.


Γεννήθηκε στο Τάρναου στις 21 του Ιούνη 1809. Πέθανε στην εξορία στο Μάντσεστερ στις 9 του Μάη 1864.

Friday, March 13, 2015

Γάματα από το μέτωπο 11



Ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο
να σε ρωτήσω για εκείνη τη γαμημένη
τη θεωρία του Κέρουακ που λέει
“Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά”
Και να συζητήσουμε μέχρι το πρωί
κάτω από τις κίτρινες και άγριες
λάμπες της μουντής πόλης
Να φοράς το ζακέτο μου 
που σε χωράει ειλικρινά άλλες 2 φορές
και να γράφω στο κινητό μου
στίχους που μου έρχονται στο μυαλό 
όταν σε κοιτάω
Αλλά καθώς κοίταξα το παράθυρο
προσγειώθηκα κάπως ανώμαλα
Ξέρεις σου το έχω πει
σου γράφω αλλά δε σε έχω γνωρίσει ακόμα
ίσως και να γράφω στην τελική σε μένα
ίσως παραμιλάω ως μια πρόιμη μορφή παράνοιας
Αλλά μωρό μου ξέρεις
οι έρωτες δεν πάσχουν από λογική
εμείς οι ανένδοτα ρομαντικοί
έχουμε αυτό το ρημάδι το συνήθειο
να φτιάχνουμε στιγμές που μπορεί να μη ζήσουμε ποτέ.
Ας είναι ρε μωρό μου
τουλάχιστον γράφω
Και σήμερα δε σε γνώρισα
Και με τρελαίνει η σκέψη πως και πάλι
πέρασες τυχαία από μπροστά μου
και ενώ ήμουν χαμένος στη μουσική
όπως πάντα
απλά σε προσπέρασα
ενώ έψαχνες στη τσάντα σου
μια τσίχλα για το δρόμο
Μια αναζήτηση
για μια συζήτηση

για την αγάπη, γαμώ

Tuesday, March 10, 2015

Ασπρόμαυρο μοτίβο παιδικής αθωότητας



Η Μαρίνα είναι ένα καλό παιδί
Η Μαρίνα βγαίνει με τις φίλες της 
και τα αγόρια του καφέ
τις κοιτάζουν εκστατικά
Η Μαρίνα παίζει με την ομορφιά της
γιατί γνωρίζει ότι έχει πέραση
αν και νιώθει μειονεκτικά
σε σχέση με τα μοντέλα
που πάντα προσπαθεί να μοιάσει.
Η Μαρίνα μαζεύει λεφτά κρυφά
και τα ρούχα που αγοράζει
από διάφορα καταστήματα
τη μεταμορφώνουν σε μια
αρκετά σέξυ κοπέλα
Ολόκληροι οίκοι ομορφιάς
και ρούχων πατούν επάνω
σε μια γενιά εφήβων
που το παίζουν free spirit
Η Μαρίνα όμως είναι ανήλικη
Ποσώς που την ενδιαφέρει
έχει στο μυαλό της
της ανυπέρβλητη έκσταση της προσοχής
Η Μαρίνα γνώρισε τον Γιώργο
Η Μαρίνα προσπαθεί
να μην ακούει τον Γιώργο
που προσπαθεί να της τη πέσει
αλλά τη γοητεύει η προσοχή όπως είπαμε
αλλά από την άλλη στα δύο ποτά
νιώθει ήδη εκτός εαυτού
και τα πράγματα είναι θολά στο μυαλό της
Η Μαρίνα στο αμάξι του Γιώργου
ερωτοτροπεί για πρώτη φορά.
Η Μαρίνα ξυπνά σπίτι της
με ένα τεράστιο πονοκέφαλο
και μια παιδικότητα
που δε πρόκειται να γυρίσει πίσω
Η Μαρίνα κλαίει
δε μπορεί να πει τίποτα στους γονείς της
όχι μόνο δε θα τη καταλάβουν
θα τη δείρουν κι από πάνω
Η Μαρίνα παίρνει τηλέφωνο
και προσπαθεί να μιλήσει στο Γιώργο
αλλά ο τύπος κάνει πως δε τη ξέρει καν
άλλωστε κάλλιστα θα μπορούσε
να βρει τον μπελά του, της το κλείνει
και τη βρίζει με απειλές
Μαρίνα, κοπέλα 15 χρονών
συναισθηματικά και σωματικά
βιασμένη
σκέψου πως ενήληκας θα είσαι
μέχρι να πεθάνεις.
Παιδί θα είσαι μέχρι να πονέσεις
Μη βιάζεσαι
αυτή είναι μια φανταστική ιστορία
Δεν χρειάζεται να γίνει αλήθεια

Σου υπόσχομαι ότι σύντομα θα γνωρίσεις τους μεγαλύτερους έρωτες της ζωής σου. Και θα καταστραφείς από αυτούς. Και θα πονέσεις. Αλλά σίγουρα θα μεγαλώσεις, γιατί από αυτό κανείς δε γλυτώνει.

Sunday, March 8, 2015

Είσαι γυναίκα


Είσαι θύελλα
περνάς και σκορπίζεις ανέμους
λυσσαλέους να φουσκώνουν κύματα
και αντάρα χειμωνιάτικης νυκτός
Είσαι η ίδια η θάλασσα
αδιάκοπα να ταξιδεύεις
προς τα πέρατα της γης
και το άπειρο
Είσαι καταιγίδα
μυρωδιά υγρού χώματος
και καλοκαιρινή βροχή
που θα πλύνει τα λάθη μας για λίγο
Είσαι όμως και ηλιαχτίδα
το πρώτο θαύμα
που βλέπει το μάτι νεαρού ζευγαριού
που κάθεται στην αμμουδιά, αγκαλιά
Είσαι δροσοσταλιά
φρέσκια ευωδία λούλουδου
σε ένα Κυριακάτικο πρωινό
και ανοιξιάτικη πνοή
Είσαι η ελπίδα
και σε βαφτίζουν όνειρο
γενιές που ετοιμάζονται να πολεμήσουν
για ένα καλύτερο αύριο
Είσαι σαν και μένα
χωρίς διαφορές
μονάχα πάθος για λίγη ανθρωπιά
και βαριά θλήψη για την αδικία
Είσαι γυναίκα
και είσαι πάντα στο πλευρό μου
αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου
και συνάνθρωπος μου
Για εσένα, χωρίς πρόσωπο
χωρίς όνομα
για σένα, και μένα

Για μας

Thursday, March 5, 2015

Ένα βήμα



Κάνε ένα βήμα, ένα μόνο - όχι παραπάνω, και εγώ θα διανύσω χιλιόμετρα για να έρθω να σε βρω. Να κρατήσεις τη δύναμή σου, μονάχα αρκεί που προσπάθησες. 

Κάνε απλά ένα βήμα. Ψάξε να με βρεις, να μου πεις πόσο σ’αρέσει να σου γράφω. Και κάτι ξημερώματα, στα σκαλιά να με βρεις να ακούω μουσική. Μη διστάσεις. Ένα χαμόγελο θέλω, ξέρεις δε ζητάω πολλά.

Κάνε το βήμα και πάρε με τηλέφωνο, μια Κυριακή πρωί. Κάλεσέ με για καφέ ή φαγητό. Και μια ατελείωτη βόλτα κάτω από ολόγιομο φεγγάρι. Να διαφωνείς που στη ταινία χθες, μου άρεσε όταν ο πρωταγωνιστής έπεσε στα πόδια κλαίγοντας.

Ένα βήμα κάνε, πες μου για το βιβλίο που τόσο πολύ αγαπάς, και φοβάσαι πως θα το τελειώσεις νωρίς. Πες μου για το τραγούδι που δε σ’αφήνει να κοιμηθείς. Ανατριχιάζω να σκέφτομαι, ότι μπορεί να είναι το ίδιο τραγούδι που ταλαιπωρεί και μένα.

Βημάτισε στο σκοτάδι μαζί μου, και μη φοβάσαι γιατί και τη ζωή μου θα δώσω για να είσαι καλά, αρκεί να κάνεις αυτό το ρημάδι το βήμα.


Χαμογέλα και δείξε μου το δρόμο. Βήματα μαζί. Βήματα μπροστά. Βήματα θα κάνουμε πολλά. Συνάντησέ με στη διασταύρωση και θα περπατήσουμε μαζί ως το φως. 

Wednesday, March 4, 2015

Ληξιπρόθεσμα αφελής



Και μια στροφή
γύρω από τον εαυτό μου
Ω ναι, βρέχει
και μ’αρέσει
γιατί όλοι κρατάνε ομπρέλες
και γελάω παικτικά
Αυτό που σε έχει φτιάξει
το φοβάσαι τόσο
Και τίποτα δε χαιρόμαστε
Φυλαγόμαστε 
από τη βροχή
από τον ήλιο
από το τσιγάρο
από τις κρεπάλες
από το αλκοόλ
Φυλαγόμαστε
Και στο τέλος;
Πεθαίνουμε
Μόνο προσοχή
αυτό το μήνυμα που διαβάζεις
μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς
απλά προσοχή…

Φυλάξου

Sunday, March 1, 2015

Χρονικά περιθώρια



Ο χρόνος, λένε, 
είναι ο καλύτερος γιατρός 
εγώ όμως δεν έχω χρόνο 
για τέτοιου είδους φιλοσοφήσεις
Υπάρχω 
και ζω τη κάθε μέρα καταχρηστικά
Πεινασμένος από ζωή 
παρότι τα 29 μου χρόνια 
σε αυτό το σύμπαν
Αλλά γιατί να προσαρμοστώ; 
Γιατί να το κάνω αυτό 
στον εαυτό μου;
Όρια υπάρχουν 
μόνο στα μαθηματικά
Η ζωή θέλει αναρχία
Και εγώ θέλω τα πάντα
και ξέρεις θα κάνω τα πάντα
για να έχω αυτά που θέλω
για να σε έχω
για να είμαι εγώ
Στα ακουστικά ακούγεται
ένα τραγούδι με ακαθόριστο στίχο
από αυτά που απλά σε ταξιδεύουν
χωρίς να σημαίνουν κάτι οι λέξεις
Τι όμορφο, αλήθεια,
και πόσο συνταρακτικό
ένα τραγούδι το οποίο 
το διαμορφώνει η μουσική του
και το ίδιο σου το μυαλό.
Γλωσσολαλιά
έτσι ονομάζεται αυτή η διαδικασία
Ίσως και οι δικές μου οι λέξεις
κάπως έτσι να βγαίνουν προς τα έξω.
Ας είναι
Έτσι και αλλιώς δεν είμαι ποιητής
πετάω λέξεις από δω και ‘κει
προσπαθώντας να βγάλω νόημα
σε αυτή τη μπερδεμένη ζωή
και ίσως κάποτε
κάποιος να τα διαβάσει και να πει

Ρε φίλε, αυτός, 
αυτό εννοούσε

Wednesday, February 25, 2015

Γάματα από το μέτωπο 10. Τώρα, σιωπή


Ξέρεις δεν ελπίζω σε τίποτα. Όχι γιατί είμαι απαισιόδοξος αλλά γιατί πολύ απλά, οι ελπίδες δε σου δίνουν το ψυχικό σθένος να πάρεις αποφάσεις. Είμαι πραγματιστής. Ναι αυτό είμαι, ψυχρός, και λογικός. Αυτό είμαι, επειδή δεν είμαι ερωτευμένος. Αν ήμουν ερωτευμένος, θα ήμουν ευαίσθητος και μαλακός. Τι μαλακός, μαλάκας δηλαδή.

Ξέρεις είναι ξημερώματα και πληκτρολογώ στο laptop αυτές τις σειρές χωρίς να ξέρω που θα βγει. Συνήθως έτσι κάνω όπως και να’χει, ανάθεμα τα κολλήματά μου. Το χρωστάω πάντως, στη μουσική και σε αυτό το μυαλό που δε λέει να σταματήσει να μου φωνάζει. Διπλή κατάρα, δε μπορώ χωρίς αυτά αλλά αυτά με ταλαιπωρούν.

Θα’πρεπε να κοιμάμαι. Αν με πάρει ο ύπνος θα ξυπνήσω, στις 5 το πρωί χωρίς λόγο, και όταν καταλάβω που είμαι, θα προσπαθήσω να ξανακοιμηθώ ψιθυρίζοντας τους στίχους του τραγουδιού που παίζει. Και το πρωί θα ξυπνήσω, θα βγω να πιω έναν καφέ με τους φίλους, και αν είμαι τυχερός σήμερα, θα νιώσω λιγότερο μόνος, θα πούμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα βρε αδερφέ.

Αναρωτιέμαι σε ποιόν τα γράφω αυτά, πολλές φορές. Μα θα σου πω. Άλλες φορές τα γράφω σε σένα, Άγγελε. Άλλες φορές τα γράφω σε σένα που μπορεί να τύχει και να διαβάσεις αυτές τις σειρές. Άλλες φορές τα γράφω σε σένα φίλε που δε θα με διαβάσεις ποτέ αλλά θα με καταλάβεις μόνο και που θα σε κοιτάξω. Πολλές φορές τα γράφω και σε σένα, αγάπη μου, αλλά δε σε έχω γνωρίσει ακόμα. Κουφό, το ξέρω, αλλά ποιητική αδεία, την καταχρώμαι.


Νομίζω, αυτό το γράμμα να έχει μια μελαγχολική χροιά. Και γι αυτό γράφοντας σκέφτομαι μόνο, σιωπή.

Monday, February 23, 2015

Αχαρτογράφητες εποχές



Μοιραζόμαστε μια ζωή
σε αυτόν εδώ τον κόσμο
Κι αν τον κάνει κάτι ανεκτό
είναι το μαζί και το εμείς
αλλά και τα όνειρα
και οι στιγμές που αξίζουν
Δεν έχω να σου προσφέρω τίποτα
Αλλά σου το υπόσχομαι πως
είτε είναι καλό, είτε κακό
μαζί θα το περάσουμε
Μη γυρνάς πίσω
οι μαχητές μόνο μπροστά πηγαίνουν
μη νοιαστείς για τους άλλους
μονάχα κάνε ότι θες
πάντα και για πάντα
Δωσε μου ένα χέρι
να κρατήσω για να σε νιώσω δίπλα
και να αισθανθώ ότι απλά
δεν είμαι και τόσο μόνος
Βρες αυτές τις λέξεις
που θα μας κρατήσουν ξύπνιους
μέχρι το πρωί μπροστά
σε μερικά άστρα
και στο κύμα της θάλασσας
που νηφάλια θα σκάει μπροστά στα πόδια μας
Ψάξε μια ευκαιρία
να φτιάξεις μια στιγμή
που θα μπορούσε να γραφτεί σε βιβλίο
εγώ και συ να γίνουμε αθάνατοι
μαζί, για πάντα
Κι ας φύγεις μετά 
αλλά για μια στιγμή
μικροί θεοί θα γίνουμε

μέσα στο δικό μας κόσμο

Saturday, February 21, 2015

Σουρεαλιστικό αδιέξοδο


Έχω ερωτευτεί
Ιδέες στα μάτια ανθρώπων
Δικές μου εκδοχές τους
Προσωπικά όνειρά μου
στα πρόσωπά τους
Έχω ερωτευτεί
αυτό που θα ήθελα να είναι
Και τίποτα από αυτά
δεν ήταν αλήθεια
Και τίποτα δεν είχε
την παραμικρή σημασία
Γιατί αν η λογική είναι
ένας φωτεινός ήλιος
Ο έρωτας είναι
ετερόφωτο σκοτεινό φεγγάρι
Δύο διαφορετικά σώματα
Το ένα δύει
Το άλλο ανατέλλει
Έχω ερωτευτεί
και βλέπω πως είμαι
δύο διαφορετικοί άνθρωποι
Ο ερωτευμένος
και ο λογικός
Ποτέ και τα δύο μαζί
Θα μάθω;
Δεν ξέρω
αλλά τα λάθη
θα συνεχίσω να τα κάνω
με ευχαρίστηση.
Σ’αγαπάω,

που είσαι;

Wednesday, February 18, 2015

Είκοσι και εννέα


29 περιστροφές γύρω από τον ήλιο
29 χρόνια, συναπτά
116 εποχές
10.500 και κάτι μέρες
Ένα μυαλό
Για το δρόμο
πολύς καφές 
αλκοόλ
και λοιπές καταχρήσεις
Μου λένε πως μεγάλωσα
μα δε φοράω κοστούμι
ούτε πουκάμισο φοράω
Και καθόλου σοβαρός δεν είμαι 
μήδε νιώθω "ενήλικας"
Ένα τζην και ένα μπλουζάκι
και σκισμένα παππούτσια
με μια τσάντα στη πλάτη
και κάμερα μέσα
και μπόλικη μουσική
Ω, τόσο πολύ μουσική!
Μου λένε να βάλω μυαλό
Αλλά ποιός το έχει χάσει;
Και να το βρω εγώ
δε ξέρω τι να το κάνω
Μου είναι λιγάκι άχρηστο
Εγώ έχω όνειρα
Έχω στιγμές και ελπίδες
και μια ουτοπία 
που θε να’ρθει
ή μπορεί και όχι
μα την κυνηγάω
και την προσμένω
Άγγελε, μεγάλωσες
μα εγώ νιώθω ακόμα παιδί
Τι σου είναι οι αριθμοί εν τέλει…
Απλά νούμερα
ξεθωριασμένα για τις παρέες
τις γενικές
και τις προσαρμοσμένες
Εγώ είμαι παιδί

Χρόνια, πολλά.

Saturday, February 14, 2015

Γάματα από το μέτωπο 09


Μια ζωή μέσα στην αϋπνία
να πολεμάμε τέρατα
που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει
Και μια ζωή κοιτάμε κάτω
μόνο κάτω
σκουπίδια, πεζοδρόμια
και πατημένες, ξεραμένες τσίχλες
Το φεγγάρι τόσο όμορφο
και ο ουρανός σα ζωγραφιά
αλλά οι παρωπίδες, αυτούσια τύφλωση
σε γενιές δίχως όνειρα
Γιατί άραγε τα ‘χουμε κάνει θάλασσα;
Γιατί δε μπορούμε να βρούμε την άκρη;
Δεν θέλουμε για μήπως δε μπορούμε;
Τελικά αυτή η Ιθάκη
σαν πολύ μακριά να έχει πέσει
και δικέ μου φοβάμαι
φοβάμαι το ξενέρωμα που θα φάμε
όταν φτάσουμε εκεί
και τα πάντα είναι ερημωμένα
Ο κόσμος σήμερα είναι λίγο πιο άδειος
Στη τσέπη 
στο μυαλό 
στα αισθήματα
Στο ‘χα πει
Τουλάχιστον έχουμε τη μουσική
Αυτό κι αν αξίζει

Κράτα γερά

Wednesday, February 11, 2015

Μη μ’αφήνεις



Μη μ’αφήνεις
Έχω κλέψει για σένα όνειρα
και στιγμές
και αύριο δε θα είναι μια όμορφη μέρα
αύριο θα έχει πάλι κρύο
Και οι μέρες μας πάντα σκατά είναι
είτε έχει ήλιο
είτε όχι
Γιατί τίποτα δεν είναι ωραίο
αν δεν είσαι καλά
Μη μ’αφήνεις
φωνάζω μέσα σε 4 τοίχους
4 ορόφους κάτω από τη γη
και κανείς δεν είναι 
έστω και λίγο κοντά
για να με ακούσει
Μη μ’αφήνεις γιατί
εσύ και εγώ
είμαστε το ίδιο
είμαστε ένα
είμαστε τα πάντα
Μη μ’αφήνεις
μια ζωή σε σένα την έχω χαρίσει
και θα συνεχίσω
μέχρι να σβηστώ από το χάρτη
Μη μ’αφήνεις
Μόνο βάστα
Τα πράγματα είναι δύσκολα
το ξέρω
μα για σένα

ή όλα ή τίποτα

Monday, February 9, 2015

Faux βία



Δε γράφω
Επιβιώνω
και κάθε βίωμα γίνεται γραμμή
σε λευκό χαρτί
με ένα στυλό
στη καφετέρια
στο πεζοδρόμιο 
καθώς πηγαίνω στον κολλητό μου
Δε ζω
Επιβιώνω
με μικρά διαλείμματα 
χαοτικής ανεπάρκειας
και ένα κινητό στη γύρα
για μουσική και χάσιμο
Έχω τόσα πολλά στο κεφάλι μου
και σκέψεις-βιβλία με τις ώρες
καθώς δουλεύω
καθώς κάνω ποδήλατο
καθώς περπατάω
και ένα πράγμα 
με χαροποιεί τελευταία
Το χαρτί είναι φτηνό
και έχω τόσα πολλά να γράψω
και να σου πω
Μωρό μου θες να με ακούσεις;
Πέρασε η πανσέληνος
και αποτυγχάνω να είμαι ρομαντικός
και το σ’αγαπώ δε μου βγαίνει
Το φοβάμαι
Σε φοβάμαι
Σας φοβάμαι

Με φοβάμαι

Saturday, February 7, 2015

Από το σκοτάδι ως το φως



Είμαι ένα ποιήμα
άναρχο και ρομαντικό
μίζερο και παραύτα ελπιδοφόρο
είμαι στίχοι
διαβασμένοι σε βροχερή ημέρα
ψυχρού Νοέμβρη
πλάι σε αχνιστό ζεστό καφέ
και σκονισμένη βιβλιοθήκη
Είμαι όνειρο μικρού παιδιού,
και μια ιστορία από τα περασμένα
Της γιαγιάς φυλακτό
και άρωμα άνοιξης
στο πρωτανθισμένο μπουμπούκι ενός φυτού
Με φαντάζουν σα φόβο
πικρό εφιάλτη γνώριμου κόσμου
μα είμαι ελπίδα
στο βάθος, αλλά πάντα φωτεινή
σαν τη πρώτη σου αγάπη
Και ντύνομαι μέλλον
και είμαι ηλιαχτίδα
που σαρώνει κάθε χορτάρι
και διαπερνά κάθε δέντρο,
και ένα σάπιο κτήριο
να με βλέπουν οι νεαρές
και να ανοίγουν οι καρδιές τους
Είμαι ότι δε μπόρεσες να κάνεις
Είμαι ότι θα ματώσεις για να έχεις
Είμαι γνήσια
και βαθιά αλληλεγγύη
Ανθρώπινη
Τολμηρή
μα πάντα μακρινή,

Ουτοπία